Καρδιολογικό Βήμα

Πρόληψη και θεραπεία καρδιοπαθειών

Πιο επικίνδυνες οι μικρές από τις μεγάλες βλάβες

Οι μικρές αποφρακτικές βλάβες των αρτηριών της καρδιάς αποδεικνύονται πολύ πιο επικίνδυνες από τις μεγάλες βλάβες που τρομάζουν τον περισσότερο κόσμο.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ βλάβες που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με αγγειοπλαστική ή μπάι-πας, στις οποίες καταφεύγουν πολλοί ασθενείς προσπαθώντας να αποφύγουν αυτές τις επιπλοκές.

Το 85% των οξέων ισχαιμικών επεισοδίων ­ όπως ο αιφνίδιος θάνατος, το έμφραγμα, η ασταθής στηθάγχη ­, οφείλεται σε μικρές αποφρακτικές βλάβες, όπως ανέφερε ο αναπληρωτής καθηγητής κ. Δ. Κρεμαστινός που μίλησε γι' αυτό το θέμα στο Πανελλήνιο Καρδιολογικό Συνέδριο. Αντίθετα, σε πολύ λίγους (μόνο 15%) από τους ασθενείς που είχαν μεγάλες αποφρακτικές βλάβες, σε ποσοστό μεγαλύτερο του 75%, συνέβαιναν τα ίδια.

Για τους υπόλοιπους, λέει ο κ. Κρεμαστινός, αυτό που πραγματικά χρειάζεται να κάνουμε είναι να σταθεροποιήσουμε με φάρμακα τη βλάβη και με φυσική άσκηση και διατήρηση χαμηλά της χοληστερίνης ενεργοποιούμε παράπλευρη κυκλοφορία, παράλληλα με τη βελτίωση της λειτουργικότητας του ενδοθηλίου που παράγει αγγειοδιασταλτικές ουσίες.

Αυτό διευκρίνισε ο κ. Κρεμαστινός, σημαίνει ότι από αυτούς που κάνουν μπάι-πας ή αγγειοπλαστική για να αποφύγουν τον αιφνίδιο θάνατο η άλλες επιπλοκές μόνο ένα 15% ωφελείται στην πράξη. Κι αυτό το στοιχείο προκύπτει από πλήθος δημοσιευμένων μέχρι σήμερα κλινικών μελετών.

Ετσι, παρά την εξέλιξη των επεμβατικών τεχνικών, σύμφωνα και με στοιχεία της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, δεν έχει επιτευχθεί μείωση τις τελευταίες δεκαετίες ούτε της θνητότητας ούτε της νοσηρότητας όσον αφορά την στεφανιαία νόσο.

Όσον αφορά την αθηρωματική πλάκα, όπως ανέφερε ο κ. Κρεμαστινός, ακόμη και πολύ μικρές αθηρωματικές πλάκες μπορεί να προκαλέσουν αιφνίδιο θάνατο χωρίς να φαίνονται στη στεφανιογραφία που εμφανίζεται φυσιολογική. Για τον λόγο αυτόν, καθοριστικό παράγοντα αποτελεί η σταθεροποίηση της αθηρωματικής πλάκας, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η μη αύξηση του μεγέθους της. Αυτό επιτυγχάνεται, σήμερα, με τη μείωση και διατήρηση της χοληστερίνης σε πολύ χαμηλά επίπεδα, καθώς και η φαρμακευτική θεραπεία με αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου.

Η συνολική λειτουργικότητα της αριστερής κοιλίας, όπως και η εκδήλωση η όχι καρδιακής ανεπάρκειας ­ δηλαδή, σε τελευταία ανάλυση, η επιβίωση του ασθενούς ­ καθορίζονται από τα νέα ισχαιμικά σύνδρομα. Τα σύνδρομα, δηλαδή, που δημιουργούνται από τα οξέα ισχαιμικά σύνδρομα εφόσον αυτά εξελίσσονται είτε ως έμφραγμα του μυοκαρδίου είτε ως ασταθής στηθάγχη.

Ονομάζονται νέα «διότι ενώ γνωρίζουμε εδώ και 70 χρόνια τι συμβαίνει όταν έχουμε ισχαιμία, μόνο κατά την τελευταία δεκαετία αποδείχθηκε ότι οι βλάβες προκαλούνται, τελικά, κατά την ισχαιμία και εξαρτώνται από την παράπλευρη και φυσιολογική λειτουργία του ενδοθηλίου των στεφανιαίων αρτηριών, αλλά και από τον τρόπο και τον χρόνο απόφραξης της αρτηρίας καθώς και από τη αυτόματη η όχι θρομβόλυση που μπορεί να συμβεί».

Αρχείο Αναρτήσεων