Καρδιολογικό Βήμα

Πρόληψη και θεραπεία καρδιοπαθειών

Οι βλάβες των βαλβίδων

Οταν στενεύουν οι βαλβίδες της καρδιάς, τότε το αίμα δυσκολεύεται να περάσει μέσα από αυτές και τότε μιλούμε για στένωση των βαλβίδων. Πιο συχνά παρατηρείται στένωση της αορτικής και της μιτροειδούς βαλβίδας, ενώ οι στενώσεις της πνευμονικής και της τριγλώχινας είναι σπανιότερες.
Οι βαλβίδες της καρδιάς ανοίγουν και κλείνουν, επιτρέποντας στο αίμα να περνά μέσα από αυτές. Οταν μαζευτεί αρκετό αίμα μέσα στις κοιλότητες της καρδιάς (κόλπους ή κοιλίες), η πίεση του αίματος αυξάνει και πιέζει τις βαλβίδες για να περάσει το αίμα είτε από τους κόλπους προς τις κοιλίες (υπεύθυνες βαλβίδες: μιτροειδής, τριγλώχινα) είτε από τις κοιλίες προς την αορτή ή την πνευμονική αρτηρία (υπεύθυνες βαλβίδες: αορτική, πνευμονική).
Οταν οι βαλβίδες δεν ανοίγουν όσο πρέπει, τότε το αίμα δεν περνά (στένωση των βαλβίδων). Αντιθέτως, όταν οι βαλβίδες δεν κλείνουν πλήρως και υδατοστεγώς, τότε ορισμένη ποσότητα αίματος που πέρασε μέσα από τη βαλβίδα επιστρέφει προς τα πίσω (ανεπάρκεια της βαλβίδας).
Σπάνια άνθρωπος γεννιέται με βαλβιδοπάθεια. Παλαιότερα, ο ρευματικός πυρετός ήταν η πρώτη αιτία που κατέστρεφε τις βαλβίδες της καρδιάς. Σήμερα με τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης ελαττώθηκαν οι πιθανότητες προσβολής από στρεπτόκοκκο, που είναι η βασική αιτία του ρευματικού πυρετού. Η καλύτερη θέρμανση του σπιτιού, η σωστή διατροφή του ανθρώπου, η ανακάλυψη και η χρήση των αντιβιοτικών υπήρξαν οι κυριότεροι από τους βασικούς λόγους που ελάττωσαν τις στρεπτοκοκκικές λοιμώξεις.
Αντίθετα, η άνοδος του βιοτικού επιπέδου με την αύξηση του προσδοκώμενου χρόνου ζωής των ανθρώπων, την επικράτηση της μηχανιστικής ζωής, την ευρεία χρήση του καπνού και των ναρκωτικών αύξησε το ποσοστό όλων των άλλων αιτιών που προκαλούν τις βαλβιδοπάθειες. Τα κυριότερα αίτια των βαλβιδοπαθειών είναι: η μακροχρόνια εκφύλιση και καταστροφή των βαλβίδων, η υπέρταση, το έμφραγμα, η ισχαιμία του μυοκαρδίου και οι ενδοκαρδίτιδες οι οφειλόμενες σε μικρόβια.
Η καταστροφή των βαλβίδων μπορεί να γίνει απότομα (οξείες βαλβιδοπάθειες) ή μακροχρόνια και σιγά σιγά (χρόνιες βαλβιδοπάθειες). Οι οξείες βαλβιδοπάθειες είναι οι πιο επικίνδυνες γιατί, όταν η βλάβη είναι μεγάλη, τότε χρειάζεται ο άρρωστος να χειρουργηθεί άμεσα ή γρήγορα. Κατά την εγκατάσταση του εμφράγματος του μυοκαρδίου, εάν καταστεί δυνατή η διάνοιξη της θρομβωμένης αρτηρίας είτε με θρομβόλυση είτε με αγγειοπλαστική μέσα στις πρώτες τρεις ώρες, τότε η πιθανότητα δημιουργίας ανεπάρκειας της μιτροειδούς ή καρδιακής ανεπάρκειας ελαχιστοποιείται.
Αντίθετα οι χρόνιες βαλβιδοπάθειες χρειάζονται ειδικές επεμβάσεις για να επιδιορθωθούν, αφού προηγουμένως γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις για να καθοριστεί η χρονική στιγμή της εγχείρησης. Η άκαιρη εγχείρηση προσφέρει μία τεχνητή βαλβίδα, η οποία δημιουργεί με την πάροδο του χρόνου άλλα προβλήματα. Η αντικατάσταση των βαλβίδων δεν παρέχει ίαση και απαλλαγή από τη νόσο. Αποτελεί απλώς τροποποίηση της νόσου, με αναμφισβήτητη τη βοήθεια του αρρώστου όταν η εγχείρηση είναι επιτυχής. Ο ασθενής με τεχνητή βαλβίδα είναι κατά κανόνα υποχρεωμένος να παίρνει αντιπηκτικά φάρμακα σε όλη του τη ζωή.
Συμπερασματικά, ο άρρωστος που παρουσιάζει απότομα και σοβαρά προβλήματα από βλάβη ή καταστροφή μιας βαλβίδας χρειάζεται άμεση και κατά κανόνα χειρουργική αντιμετώπιση. Αντίθετα, ο άρρωστος χωρίς συμπτώματα, με χρόνια και προοδευτική καταστροφή της βαλβίδας, θα πρέπει να διερευνάται από έμπειρους καρδιολόγους για να καθορίζεται η σωστή χρονική στιγμή κατά την οποία θα πρέπει να αντιμετωπιστεί επεμβατικά.

Πηγή: ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Θ. ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ,εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Αρχείο Αναρτήσεων