Καρδιολογικό Βήμα

Πρόληψη και θεραπεία καρδιοπαθειών

Ανεπάρκεια αορτής και στεφανιαία νόσος

Η καρδιά χωρίζεται σε 4 χώρους: δύο κόλπους (αριστερός και δεξιός) και δύο κοιλίες (αριστερά και δεξιά). Ο δεξιός κόλπος συνδέεται με τη δεξιά κοιλία μέσω της τριγλώχινας βαλβίδας και ο αριστερός κόλπος με την αριστερά κοιλία μέσω της μιτροειδούς βαλβίδας. Το αίμα στις αριστερές κοιλότητες έχει μεγαλύτερες πιέσεις και είναι πλήρως οξυγονωμένο. Το αίμα στις δεξιές κοιλότητες έχει μικρότερες πιέσεις και φθάνει εκεί από την περιφέρεια, αφού έχει αποδεσμεύσει στους ιστούς το οξυγόνο. Το αίμα από τις αριστερές κοιλότητες διά μέσου της αορτικής βαλβίδας και της αορτής (μεγάλο αγγείο που ξεκινά από την αριστερή κοιλία) πηγαίνει να δώσει οξυγόνο σε όλα τα μέρη του σώματος. Η αορτική βαλβίδα είναι ανοιχτή κατά τη φάση της συστολής, κατευθύνοντας την αιματική ροή προς την περιφέρεια. Κατά τη φάση της διαστολής, που η καρδιά δέχεται αίμα, η αορτική βαλβίδα πρέπει να είναι κλειστή και να μην επανέρχεται το αίμα από την αορτή στην αριστερά κοιλία. Οταν αυτό συμβαίνει έχουμε ανεπάρκεια αορτής.
Στην αιτιολογία της ανεπάρκειας της αορτικής βαλβίδας περιλαμβάνονται η διάταση της αορτικής ρίζας και του αορτικού δακτυλίου (ενίοτε στο πλαίσιο του συνδρόμου Marfan), η δίπτυχη αορτική βαλβίδα (σχετικά συχνή συγγενής διαταραχή στο γενικό πληθυσμό), η λοιμώδης ενδοκαρδίτιδα, ο ρευματικός πυρετός και άλλες σπανιότερες αιτίες (αορτίτιδα- αρτηριίτιδα, συγγενείς καρδιακές ανωμαλίες κ.ά.).
Ως προς την αντιμετώπιση της νόσου, η φαρμακευτική αγωγή περιλαμβάνει χημειοπροφύλαξη από λοιμώδη ενδοκαρδίτιδα και αγωγή καρδιακής ανεπάρκειας, εφόσον αυτή έχει προκύψει στην πορεία της νόσου. Σε ό,τι αφορά τη χειρουργική αντιμετώπιση, ισχύει γενικά ότι μια μεγάλη ανεπάρκεια αορτής πρέπει να χειρουργείται. Είναι δύσκολο να αποφασίσει κανείς πότε ακριβώς πρέπει να συμβεί αυτό. Δεν πρέπει η αριστερά κοιλία να χάνει τις εφεδρείες της και την ικανότητά της να επανέλθει πλήρως μετά το χειρουργείο. Διότι με το πέρασμα του χρόνου επισυσσωρεύονται τέτοιες ιστοπαθολογικές αλλοιώσεις στο μυοκάρδιο (αντικατάσταση του φυσιολογικού μυοκαρδιακού ιστού με ινώδη ιστό), που από κάποια φάση και μετά αδυνατεί η χειρουργική αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας να επαναφέρει την καρδιά στην προηγούμενή της μορφή. Γι' αυτό είναι απαραίτητο να επιλέξουμε τον κατάλληλο χρόνο χειρουργείου με όπλα μας ένα πολύ καλό ιστορικό, την αντικειμενική εξέταση, τη δοκιμασία κόπωσης με υπερήχους και τον στεφανιογραφικό έλεγχο προ της τελικής επέμβασης. Μοιάζει με έναν επιβάτη που πρέπει να μπει στο τρένο στη στάση, αλλά ούτε νωρίτερα ούτε αργότερα, γιατί το νωρίτερα και το αργότερα δεν είναι υπέρ του ασθενούς.
Τα πράγματα στην αορτική βαλβίδα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα όταν συμμετέχει και η στεφανιαία νόσος. Γίνονται ακόμη δυσκολότερα όταν η ανεπάρκεια αορτής συμβαίνει σε άρρωστο που έχει υποστεί αορτοστεφανιαία παράκαμψη (by-pass) στο παρελθόν και εν συνεχεία παρουσιάζει μετά από χρόνια σημαντική ανεπάρκεια αορτής και επαναστένωση των μοσχευμάτων με επηρεασμένη αριστερά κοιλία. Στην περίπτωση αυτή, το δεύτερο χειρουργείο, αντικατάστασης της αορτής και νέα αορτοστεφανιαία παράκαμψη, γίνεται ακόμη πιο δύσκολο και η θνητότητα είναι μεγαλύτερη.
Η συλλογική απόφαση των καρδιολόγων και η ανταλλαγή απόψεων με τους καρδιοχειρουργούς βοηθά στην καλύτερη εκτίμηση των ασθενών αυτών, σχετικά με το χρόνο χειρουργικής αντιμετώπισης και την εκτίμηση των ποσοστών χειρουργικής θνητότητας. Ο ίδιος ο ασθενής και το οικογενειακό περιβάλλον πρέπει να είναι ενημερωμένοι λεπτομερώς σχετικά με την κατάσταση του ασθενούς, καθώς επίσης για τη χειρουργική θνητότητα και τις επιπλοκές. Η θέση του ασθενούς και του οικογενειακού περιβάλλοντος πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπ' όψιν κατά τη λήψη της απόφασης. Τελευταία και στη χώρα μας, έχουν αρχίσει να διεκδικούν δικαστικά αποζημιώσεις από τους ιατρούς. Νομίζω ότι ο Ιατρικός Σύλλογος έχει ενημερώσει προς την κατεύθυνση αυτή και έχουν γίνει σεμινάρια και ομιλίες σχετικά με τα ιατρικά λάθη, το ιατρικό καθήκον και την ιατρική ευθύνη.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 15/04/2008

Αρχείο Αναρτήσεων