Καρδιολογικό Βήμα

Πρόληψη και θεραπεία καρδιοπαθειών

Σακχαρώδης Διαβήτης και Αθηροθρόμβωση

Ο σακχαρώδης διαβήτης (το σάκχαρο) θεωρείται κατ' εξοχήν πάθηση καταστροφής όλων των αρτηριών του οργανισμού. Οι αρτηρίες χάνουν την ελαστικότητά τους και αναπτύσσουν πιο εύκολα και πιο γρήγορα αθηροσκλήρωση (παρουσιάζονται δηλαδή αθηροσκληρωτικές πλάκες στο τοίχωμα των αρτηριών και δυνητικά μπορούν να σπάσουν και να φράξουν 100% την αρτηρία) από εκείνους που δεν πάσχουν από σάκχαρο.

Ανάλογα με το ποια αρτηρία αποφράσσεται απότομα, δημιουργείται και η αντίστοιχη εικόνα. Εάν αποφραχθούν αρτηρίες της καρδιάς, δημιουργείται οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου ή ασταθής στηθάγχη ή αιφνίδιος θάνατος. Εάν αποφραχθούν αρτηρίες του εγκεφάλου, δημιουργούνται εγκεφαλικά επεισόδια. Εάν αποφραχθούν αρτηρίες των άκρων (πόδια), τότε παρατηρείται οξεία ισχαιμία του άκρου, που μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να οδηγήσει σε γάγγραινα ή και ακρωτηριασμό του ποδιού.

Ποιος όμως θεωρείται διαβητικός; Διαβητικός θεωρείται ο άνθρωπος εκείνος του οποίου το σάκχαρο στο αίμα παραμένει σταθερά υψηλό (άνω του 1,1 mg%) δυόμισι ώρες ύστερα από ένα κανονικό φαγητό. Φυσιολογικά, όταν το σάκχαρο του αίματος αυξάνει, ο οργανισμός παράγει ινσουλίνη, η οποία συμβάλλει στην καλύτερη χρησιμοποίηση του σακχάρου από τα κύτταρα, ούτως ώστε το σάκχαρο που κυκλοφορεί στο αίμα να βρίσκεται κάτω από 1,1mg%.

Οταν υπάρχει διαταραχή στην παραγωγή ή τη δράση της ινσουλίνης, οι βλάβες εκφράζονται ως διαταραχή του μεταβολισμού του οργανισμού, με ταχύτερη εξέλιξη της αθηροσκλήρωσης σε όλες τις αρτηρίες του σώματος. Ετσι, οι αρτηρίες του ασθενούς με διαβήτη γίνονται σκληρότερες, το εσωτερικό τους τοίχωμα (ενδοθήλιο) χάνει τη λειτουργικότητά του, ενώ παράλληλα αναπτύσσονται εκατοντάδες μικρές αρτηριοσκληρωτικές πλάκες, που ο πυρήνας τους περιέχει κυρίως την κακή χοληστερίνη (LDL). Ετσι είναι δυνατόν μία από τις πλάκες αυτές να ραγεί (να σπάσει) και να δημιουργήσει θρόμβο, ο οποίος αποφράσσει εξ ολοκλήρου την αρτηρία και προκαλεί είτε εγκεφαλικό επεισόδιο είτε καρδιακό επεισόδιο είτε οξύ ισχαιμικό επεισόδιο στα όργανα της κοιλιάς, τα πόδια ή τα χέρια.

Ο αρτηρίες της καρδιάς προσβάλλονται πολύ συχνά, τόσο συχνά που ο σακχαρώδης διαβήτης είναι η έβδομη αιτία καρδιολογικού θανάτου. Ο σακχαρώδης διαβήτης θεωρείται δηλαδή σοβαρή καρδιοπάθεια. Οι βλάβες που δημιουργεί στα τοιχώματα των στεφανιαίων αρτηριών είναι τέτοιας φύσεως, ώστε και αν ακόμα χρειαστεί να επιχειρηθεί αγγειοπλαστική (μπαλόνι) ή εγχείρηση bypass, ο ασθενής με σακχαρώδη διαβήτη έχει τετραπλάσια πιθανότητα η επέμβασή του να αποτύχει σε σχέση με ενός αρρώστου με στεφανιαία νόσο χωρίς σακχαρώδη διαβήτη.

Εν τούτοις, ο διαβητικός ασθενής, ο οποίος με τη σωστή δίαιτα και τα φάρμακα ρυθμίζει σωστά το σάκχαρό του (1,1 mg% δυόμισι ώρες ύστερα από το φαγητό και έχει γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη περί το 6 mg%), είναι εκείνος που εξασφαλίζει αρτηρίες με τοιχώματα καλής ποιότητας και κατά συνέπεια εξασφαλίζει καλύτερη ποιότητα ζωής και καλύτερη επιβίωση (μακροζωία).

Εάν ο διαβήτης προσβάλλει επιπρόσθετα και τις αρτηρίες μικρού μεγέθους, τότε δεν προκαλεί μόνον αγγειακά επεισόδια αλλά και κακή λειτουργία του μυοκαρδίου, με συνέπεια το μυοκάρδιο να χάνει σιγά σιγά την ελαστικότητα και τη συσταλτικότητά του και η καρδιά να μην μπορεί να λειτουργήσει σωστά ως αντλία. Έτσι αναπτύσσεται καρδιακή ανεπάρκεια, η οποία επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τον διαβητικό ασθενή.

Πολλές φορές ένας καρδιοπαθής που είναι διαβητικός διερωτάται εάν αξίζει τον κόπο να στερηθεί ορισμένες απολαύσεις από το φαγητό του για να είναι συνεπής σε μια αυστηρή δίαιτα που θα του εξασφαλίζει, μαζί με τα φάρμακα που παίρνει, φυσιολογικές περίπου τιμές σακχάρου αίματος. Η απάντηση είναι πως αξίζει τον κόπο. Ομως το χαρμόσυνο μήνυμα έρχεται από τις τελευταίες πολυκεντρικές μελέτες. Ο ασθενής που εφαρμόζει με συνέπεια σωστή θεραπεία μπορεί να προσβλέπει με αισιοδοξία σε ένα μέλλον όπως αυτό των υπόλοιπων μη διαβητικών ατόμων. ?ρα η πειθαρχία του διαβητικού στη δίαιτα και στη θεραπεία τον απαλλάσσει από πολλές επικίνδυνες επιπλοκές.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 27/01/2009

Αρχείο Αναρτήσεων