Καρδιολογικό Βήμα

Πρόληψη και θεραπεία καρδιοπαθειών

Καρδιακή Ανακοπή

Σε κάθε άνθρωπο που ενδεχόμενα κινδυνεύει η ζωή του, η σειρά των αντιδράσεων μας πρέπει να είναι συγκεκριμένη, ώστε να είμαστε αποτελεσματικοί στη βοήθεια που θέλουμε (και πρέπει) να προσφέρουμε. Το αίτιο που δημιουργεί το πρόβλημα στον ασθενή μπορεί να είναι κάθε φορά και διαφορετικό (π.χ. καρδιακό επεισόδιο, εγκεφαλικό, τραυματισμός κλπ) αλλά η λογική στην αντιμετώπιση τους είναι η ίδια. Αυτό συμβαίνει γιατί αυτό που πάντα έχει ανάγκη ένας ασθενής είναι να μη σταματήσει η ροή του οξυγόνου προς τα ζωτικά όργανα του και ιδιαίτερα τον εγκέφαλο (αν ο εγκέφαλος μείνει χωρίς οξυγόνο για περισσότερο από 3 λεπτά, αρχίζει βαθμιαία να νεκρώνεται, οπότε ακόμα κι αν τελικά ζήσει ο ασθενής, μπορεί να έχει βαριές νευρολογικές βλάβες).
Για το λόγο αυτό η αντίδραση μας πρέπει να είναι γρήγορη και να απευθύνεται σε δύο συστήματα του οργανισμού:
• Το σύστημα της αναπνοής που φέρνει οξυγόνο στους πνεύμονες
• Το σύστημα της κυκλοφορίας του αίματος που μεταφέρει στη συνέχεια το οξυγόνο από τους πνεύμονες, με τη βοήθεια της καρδιάς, σε όλο το σώμα.
Όταν κάποιος άνθρωπος είναι αναίσθητος και πεσμένος ανάσκελα, τότε η γλώσσα του πέφτει προς τα πίσω και φράζει τη δίοδο του αέρα. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να ακούμε τον ήχο της αναπνοής σα ρόγχο (ροχαλητό) ή να μην ακούγεται καθόλου. Η κατάσταση αυτή είναι επικίνδυνη γιατί δε μπορεί το οξυγόνο να φτάσει μέχρι τους πνεύμονες και η ζωή απειλείται άμεσα. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει γρήγορα να απελευθερώσουμε τον αεραγωγό, δηλαδή τη δίοδο του αέρα. Ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχουμε αυτό είναι να ανασηκώσουμε την γνάθο (σαγόνι) προς τα πάνω και να κάμψουμε το κεφάλι προς τα πίσω, όπως στη φωτογραφία. Όταν τραβάμε τη γνάθο προς τα πάνω, μαζί της μετακινείται και η γλώσσα και η δίοδος ανοίγει. Αυτό βελτιώνεται με την κάμψη του κεφαλιού προς τα πίσω που το πετυχαίνουμε σπρώχνοντας το μέτωπο του ασθενή (ΠΡΟΣΟΧΗ: η κάμψη καθώς και κάθε άλλη κίνηση του κεφαλιού, απαγορεύεται στους τραυματίες, στους οποίους επιτρέπεται μόνο το ανασήκωμα της γνάθου).
Image
Με βάση τα παραπάνω, όταν δούμε κάποιον να πέφτει στο έδαφος μπροστά στα μάτια μας ή βρούμε κάποιον που φοβόμαστε πως έχει χάσει τις αισθήσεις του, ακολουθούμε τα παρακάτω βήματα:
• Επιβεβαιώνουμε ότι είναι αναίσθητος. Αυτό γίνεται γονατίζοντας δίπλα στο κεφάλι του και τραντάζοντας τους ώμους του, φωνάζοντας του: «είσαι καλά;». Αν δεν απαντήσει, θεωρούμε ότι είναι αναίσθητος και φωνάζουμε για βοήθεια (πχ. κάποιο περαστικό) χωρίς να φύγουμε από δίπλα του. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι
• Ελέγχουμε αν έχει αναπνοή. Για το λόγο αυτό κάνουμε την κίνηση που ανοίγει τον αεραγωγό και χρησιμοποιούμε τις αισθήσεις μας για να τον εκτιμήσουμε: σκύβουμε πάνω από το κεφάλι του και βλέπουμε αν ανασηκώνεται ο θώρακας ή η κοιλιά του, ακούμε αν υπάρχει ήχος αναπνοής και αισθανόμαστε τον αέρα στο μάγουλο μας. Για το έλεγχο αυτό αφιερώνουμε περίπου 10 δευτερόλεπτα. Αν μέσα σε αυτό το διάστημα ο ασθενής δεν παίρνει ούτε μια κανονική αναπνοή ή αν κάνει μόνο μερικές μικρές ακανόνιστες ανάσες, θεωρούμε ότι ο ασθενής έχει άμεση ανάγκη από καρδιοαναπνευστική αναζωγόνηση (ΚΑΡΠΑ).
Image
• Πριν ξεκινήσουμε ΚΑΡΠΑ στέλνουμε κάποιο να ειδοποιήσει το ΕΚΑΒ και να τους δώσει την πληροφορία πως υπάρχει πιθανή ανακοπή, καθώς και τον ακριβή τόπο που βρισκόμαστε. Αν δεν υπάρχει κανείς, τότε πρέπει να ειδοποιήσουμε εμείς πριν κάνουμε οτιδήποτε άλλο. Αυτή η μικρή καθυστέρηση είναι απαραίτητη γιατί έχει αποδειχτεί ότι ο ασθενής μας έχει πιο πολλές πιθανότητες να επιβιώσει αν φτάσει έγκαιρα ειδικευμένο προσωπικό με κατάλληλο εξοπλισμό (απινιδωτής).
• Αρχίζουμε να κάνουμε ΚΑΡΠΑ χωρίς να ελέγξουμε αν ο ασθενής έχει σφύξεις. Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει συμπιέσεις στο θώρακα και τεχνητή αναπνοή. Ξεκινάμε πάντα με τις συμπιέσεις στο θώρακα, που πιέζοντας την καρδιά κάνουν το αίμα να κυκλοφορήσει. Οι συμπιέσεις γίνονται καλύτερα αν ο ασθενής είναι ξαπλωμένος σε σκληρή επιφάνεια. Προτιμάμε κατά κανόνα το έδαφος. Γονατίζουμε δίπλα στο θώρακα του ασθενή και βάζουμε τον καρπό του ενός χεριού μας πάνω στο κάτω μισό του στέρνου του (το στέρνο είναι το σκληρό κόκαλο που υπάρχει στο εμπρός τμήμα του θώρακα). Στη συνέχεια βάζουμε τον καρπό του άλλου χεριού μας πάνω στο πρώτο, όπως στη φωτογραφία. Μετά, χρησιμοποιώντας το βάρος μας και έχοντας πάντα τεντωμένους τους αγκώνες μας, συμπιέζουμε δυνατά το θώρακα, κατεβάζοντας το στέρνο 3 με 5 εκατοστά κάθε φορά. Η συχνότητα που το κάνουμε αυτό είναι 100 συμπιέσεις ανά λεπτό.
Image
Image
• Αφού κάνουμε τις πρώτες 30 συμπιέσεις διακόπτουμε για να δώσουμε αναπνοή στον ασθενή, με 2 εμφυσήσεις. Αυτές γίνονται ως εξής: γονατίζουμε στο πλάϊ του κεφαλιού του ασθενή και ανοίγουμε τον αεραγωγό του όπως περιγράψαμε την αρχή. Ανοίγουμε το στόμα του ασθενή, παίρνουμε μια βαθιά ανάσα, σφραγίζουμε με τα χείλη μας τα δικά του και εκπνέουμε με δύναμη. Παρατηρήστε στη φωτογραφία ότι ταυτόχρονα πρέπει να κλείνουμε τη μύτη του ασθενή με τα δάκτυλά μας, για να μη φεύγει από εκεί ο αέρας. Παράλληλα, παρακολουθούμε αν σηκώνεται ο θώρακας του ασθενή, σημάδι πως η εμφύσηση ήταν επιτυχημένη. 
Image
Σε κάθε άνθρωπο που ενδεχόμενα κινδυνεύει η ζωή του, η σειρά των αντιδράσεων μας πρέπει να είναι συγκεκριμένη, ώστε να είμαστε αποτελεσματικοί στη βοήθεια που θέλουμε (και πρέπει) να προσφέρουμε. Το αίτιο που δημιουργεί το πρόβλημα στον ασθενή μπορεί να είναι κάθε φορά και διαφορετικό (π.χ. καρδιακό επεισόδιο, εγκεφαλικό, τραυματισμός κλπ) αλλά η λογική στην αντιμετώπιση τους είναι η ίδια. Αυτό συμβαίνει γιατί αυτό που πάντα έχει ανάγκη ένας ασθενής είναι να μη σταματήσει η ροή του οξυγόνου προς τα ζωτικά όργανα του και ιδιαίτερα τον εγκέφαλο (αν ο εγκέφαλος μείνει χωρίς οξυγόνο για περισσότερο από 3 λεπτά, αρχίζει βαθμιαία να νεκρώνεται, οπότε ακόμα κι αν τελικά ζήσει ο ασθενής, μπορεί να έχει βαριές νευρολογικές βλάβες).
Για το λόγο αυτό η αντίδραση μας πρέπει να είναι γρήγορη και να απευθύνεται σε δύο συστήματα του οργανισμού:
• Το σύστημα της αναπνοής που φέρνει οξυγόνο στους πνεύμονες
• Το σύστημα της κυκλοφορίας του αίματος που μεταφέρει στη συνέχεια το οξυγόνο από τους πνεύμονες, με τη βοήθεια της καρδιάς, σε όλο το σώμα.
Όταν κάποιος άνθρωπος είναι αναίσθητος και πεσμένος ανάσκελα, τότε η γλώσσα του πέφτει προς τα πίσω και φράζει τη δίοδο του αέρα. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να ακούμε τον ήχο της αναπνοής σα ρόγχο (ροχαλητό) ή να μην ακούγεται καθόλου. Η κατάσταση αυτή είναι επικίνδυνη γιατί δε μπορεί το οξυγόνο να φτάσει μέχρι τους πνεύμονες και η ζωή απειλείται άμεσα. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει γρήγορα να απελευθερώσουμε τον αεραγωγό, δηλαδή τη δίοδο του αέρα. Ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχουμε αυτό είναι να ανασηκώσουμε την γνάθο (σαγόνι) προς τα πάνω και να κάμψουμε το κεφάλι προς τα πίσω, όπως στη φωτογραφία. Όταν τραβάμε τη γνάθο προς τα πάνω, μαζί της μετακινείται και η γλώσσα και η δίοδος ανοίγει. Αυτό βελτιώνεται με την κάμψη του κεφαλιού προς τα πίσω που το πετυχαίνουμε σπρώχνοντας το μέτωπο του ασθενή (ΠΡΟΣΟΧΗ: η κάμψη καθώς και κάθε άλλη κίνηση του κεφαλιού, απαγορεύεται στους τραυματίες, στους οποίους επιτρέπεται μόνο το ανασήκωμα της γνάθου).
Με βάση τα παραπάνω, όταν δούμε κάποιον να πέφτει στο έδαφος μπροστά στα μάτια μας ή βρούμε κάποιον που φοβόμαστε πως έχει χάσει τις αισθήσεις του, ακολουθούμε τα παρακάτω βήματα:
• Επιβεβαιώνουμε ότι είναι αναίσθητος. Αυτό γίνεται γονατίζοντας δίπλα στο κεφάλι του και τραντάζοντας τους ώμους του, φωνάζοντας του: «είσαι καλά;». Αν δεν απαντήσει, θεωρούμε ότι είναι αναίσθητος και φωνάζουμε για βοήθεια (πχ. κάποιο περαστικό) χωρίς να φύγουμε από δίπλα του. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι
• Ελέγχουμε αν έχει αναπνοή. Για το λόγο αυτό κάνουμε την κίνηση που ανοίγει τον αεραγωγό και χρησιμοποιούμε τις αισθήσεις μας για να τον εκτιμήσουμε: σκύβουμε πάνω από το κεφάλι του και βλέπουμε αν ανασηκώνεται ο θώρακας ή η κοιλιά του, ακούμε αν υπάρχει ήχος αναπνοής και αισθανόμαστε τον αέρα στο μάγουλο μας. Για το έλεγχο αυτό αφιερώνουμε περίπου 10 δευτερόλεπτα. Αν μέσα σε αυτό το διάστημα ο ασθενής δεν παίρνει ούτε μια κανονική αναπνοή ή αν κάνει μόνο μερικές μικρές ακανόνιστες ανάσες, θεωρούμε ότι ο ασθενής έχει άμεση ανάγκη από καρδιοαναπνευστική αναζωγόνηση (ΚΑΡΠΑ).
• Πριν ξεκινήσουμε ΚΑΡΠΑ στέλνουμε κάποιο να ειδοποιήσει το ΕΚΑΒ και να τους δώσει την πληροφορία πως υπάρχει πιθανή ανακοπή, καθώς και τον ακριβή τόπο που βρισκόμαστε. Αν δεν υπάρχει κανείς, τότε πρέπει να ειδοποιήσουμε εμείς πριν κάνουμε οτιδήποτε άλλο. Αυτή η μικρή καθυστέρηση είναι απαραίτητη γιατί έχει αποδειχτεί ότι ο ασθενής μας έχει πιο πολλές πιθανότητες να επιβιώσει αν φτάσει έγκαιρα ειδικευμένο προσωπικό με κατάλληλο εξοπλισμό (απινιδωτής).
• Αρχίζουμε να κάνουμε ΚΑΡΠΑ χωρίς να ελέγξουμε αν ο ασθενής έχει σφύξεις. Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει συμπιέσεις στο θώρακα και τεχνητή αναπνοή. Ξεκινάμε πάντα με τις συμπιέσεις στο θώρακα, που πιέζοντας την καρδιά κάνουν το αίμα να κυκλοφορήσει. Οι συμπιέσεις γίνονται καλύτερα αν ο ασθενής είναι ξαπλωμένος σε σκληρή επιφάνεια. Προτιμάμε κατά κανόνα το έδαφος. Γονατίζουμε δίπλα στο θώρακα του ασθενή και βάζουμε τον καρπό του ενός χεριού μας πάνω στο κάτω μισό του στέρνου του (το στέρνο είναι το σκληρό κόκαλο που υπάρχει στο εμπρός τμήμα του θώρακα). Στη συνέχεια βάζουμε τον καρπό του άλλου χεριού μας πάνω στο πρώτο, όπως στη φωτογραφία. Μετά, χρησιμοποιώντας το βάρος μας και έχοντας πάντα τεντωμένους τους αγκώνες μας, συμπιέζουμε δυνατά το θώρακα, κατεβάζοντας το στέρνο 3 με 5 εκατοστά κάθε φορά. Η συχνότητα που το κάνουμε αυτό είναι 100 συμπιέσεις ανά λεπτό.
• Αφού κάνουμε τις πρώτες 30 συμπιέσεις διακόπτουμε για να δώσουμε αναπνοή στον ασθενή, με 2 εμφυσήσεις. Αυτές γίνονται ως εξής: γονατίζουμε στο πλάϊ του κεφαλιού του ασθενή και ανοίγουμε τον αεραγωγό του όπως περιγράψαμε την αρχή. Ανοίγουμε το στόμα του ασθενή, παίρνουμε μια βαθιά ανάσα, σφραγίζουμε με τα χείλη μας τα δικά του και εκπνέουμε με δύναμη. Παρατηρήστε στη φωτογραφία ότι ταυτόχρονα πρέπει να κλείνουμε τη μύτη του ασθενή με τα δάκτυλά μας, για να μη φεύγει από εκεί ο αέρας. Παράλληλα, παρακολουθούμε αν σηκώνεται ο θώρακας του ασθενή, σημάδι πως η εμφύσηση ήταν επιτυχημένη.
• Συνεχίζουμε με αυτό το ρυθμό ( 30 συμπιέσεις που ακολουθούνται από 2 εμφυσήσεις ) μέχρι να φτάσει υγειονομική βοήθεια ή μέχρι να εξαντληθούμε. Σταματάμε αν ο ασθενής παρουσιάσει σημεία ζωής και τον γυρίζουμε σε θέση ανάνηψης (δες παρακάτω)
Η ΚΑΡΠΑ μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια σε κάποιο περιστατικό ενός δικού μας ή ενός άγνωστου ανθρώπου, γι αυτό και συστήνουμε την εκμάθηση της. Πολλοί φορείς (κρατικοί ή εθελοντικές οργανώσεις) προσφέρουν δωρεάν σεμινάρια τα οποία και συνιστούμε. Επειδή, με βάση τα νεότερα δεδομένα, οι αρχές της ΚΑΡΠΑ μεταβάλλονται κάθε 4 περίπου χρόνια, συνιστούμε στους πολίτες που έχουν παλιότερα εκπαιδευτεί να ανανεώνουν τις γνώσεις τους. Η διαδικασία που περιγράφεται παραπάνω είναι βασισμένη στις τελευταίες οδηγίες του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αναζωογόνησης (ERC).
Θέση ανάνηψης:
Τα άτομα που είναι σε βαρειά κατάσταση ή είναι αναίσθητα έχοντας όμως αναπνοή ή επανήλθαν μετά από ΚΑΡΠΑ, είναι σωστό να τοποθετούνται σε θέση ανάνηψης. Η πλάγια αυτή θέση διατηρεί ανοικτό το δρόμο του αέρα ενώ προστατεύει τον ασθενή από την πιθανότητα να πνιγεί από τα εμέσματα του. Η θέση αυτή δεν επιτρέπεται για τους τραυματίες, από το φόβο μήπως έχουν κάταγμα στη σπονδυλική τους στήλη οπότε οποιαδήποτε μετακίνηση τους απαγορεύεται.

          ΘΕΡΜΟΠΛΗΞΙΑ

      Θερμοπληξία είναι η κατάσταση αύξησης της θερμοκρασίας του σώματος σε επίπεδα επικίνδυνα για τη ζωή. Παρατηρείται τους καλοκαιρινούς μήνες (σε περιόδους καύσωνα) και συνήθως αφορά ηλικιωμένους ανθρώπους που μένουν μόνοι τους ή που παίρνουν καρδιολογικά ή ψυχιατρικά φάρμακα. Και τα μικρά παιδιά όμως αποτελούν μια άλλη ευαίσθητη ομάδα του πληθυσμού.
       Η θερμοπληξία αποτελεί επικίνδυνη κατάσταση γιατί συνοδεύεται από υψηλή θνητότητα. Η καλύτερη αντιμετώπιση λοιπόν είναι η πρόληψη με μέτρα που λαμβάνονται σε περιόδους καύσωνα και είναι:
• Αποφυγή έκθεσης στον ήλιο
• Κατανάλωση πολλών δροσερών υγρών
• Χρήση ψυκτικών σωμάτων
• Πολλά δροσερά ντους
Τα συμπτώματα της θερμοπληξίας είναι:
1. Πονοκέφαλος, ανησυχία στην αρχή και στη συνέχεια ελάττωση των αντιδράσεων (νωθρότητα)
2. Κόκκινο ζεστό δέρμα
3. Θερμοκρασία σώματος πάνω από 40 βαθμούς Κελσίου.
Η άμεση αντιμετώπιση περιλαμβάνει:
• Μετακίνηση του πάσχοντα σε δροσερό μέρος και ειδοποίηση ασθενοφόρου
• Τύλιγμα του πάσχοντα με βρεγμένο δροσερό σεντόνι που το καταβρέχουμε κάθε τόσο
• Χορήγηση δροσερού νερού
• Παρακολούθηση της θερμοκρασίας του πάσχοντα ώστε να μην πέσει κάτω από τους 36 βαθμούς.
• Μεταφορά σε Νοσοκομείο
from http://www.podilatodromos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=73&Itemid

Αρχείο Αναρτήσεων